1 meleğin not defteri

keyif

2012-02-14T13:42:00.003+02:00

Doğan CÜCELOĞLU'ndan

2012-02-14T10:47:00.002+02:00

Bir gün seminere başlamadan önce kısa boylu güler yüzlü birisi geldi, Hocam elinizi öpmek istiyorum, dedi. Ben el öptürmekten pek hoşlanmadığım için, yanaktan öpüşelim, dedim, öpüştük. Aramızda şöyle bir konuşma yer aldı:
- Hayrola, neden elimi öpmek istedin?
- Hocam, üç yıl önce sizin bir seminerinizi katıldım. Hayatım değişti. O seminerden sonra daha mutlu bir ailem var ve size teşekkür etmek istiyorum; onun için elinizi öpmek istedim.
- Ne oldu, nasıl oldu?
- Üç yıl önce şirketimizin organize ettiği iki günlük bir seminerde bizimle beraberdiniz. O seminerin bitişine doğru dediniz ki, “Bir insanın anavatanı çocukluğudur. Çocukluğunu doya doya yaşayamamış bir insanın mutlu olması çok zordur. Bir annenin, bir babanın en önemli görevi, çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına olanaklar yaratmaktır.”
Bir süre sustu, bir şey hatırlamak ister gibi düşündü, sonra konuşmaya devam etti:
- Hatta daha da ilerisi için söylediniz; dediniz ki, “Bir ulusun en önemli görevi çocuklarının çocukluğunu doya doya yaşamasına olanaklar yaratmaktır.” Ben bir baba olarak sizi duyduğum zaman kendi kendime düşündüm: Ben bir baba olarak çocuğumun çocukluğunu doya doya yaşamasına fırsatlar yaratıyor muyum? Böyle bir sorunun o zamana kadar hiç aklıma gelmediğini fark ettim. Ben ne yapıyorum, diye düşündüm. Benim yaptığım sanırım birçok babanın yaptığının aynısıydı. Dokuz yaşındaki oğlum ben işten eve gelince beni görmemeye, benden kaçmaya çalışıyordu. Neden kaçmaya çalışıyordu, biliyor musunuz, Hocam?
- Hayır, neden?
- Çünkü onu görünce hemen şu soruyu soruyordum. “Oğlum bugün ödevini yaptın mı?” Tuhaf tuhaf bakıyor, gözünü kaçırıyor, daha da sıkıştırınca, hayır anlamına gelen, “cık” sesini çıkarıyordu. Kızıyordum, söyleniyordum, “Niye yapmıyorsun ödevini!” diyordum. Aramızda sürekli tartışmalar, sürtüşmeler oluşuyordu. Tabii bunun sonucunda bütün aile huzursuz oluyordu.
Burada biraz sustu, soluklandı. Sanki hatırlamak istemediği anılar vardı; onların üstesinden gelmeye çalışıyordu. Sonra konuşmaya devam etti:
- Ben sizin seminerinizden çıktıktan sonra düşünmeye başladım. “Ben ne biçim babayım,” diye kendime sordum. Seminer için geldiğim İstanbul’dan çalışma yerim olan Kayseri’ye gidinceye kadar düşündüm; otobüste bütün gece düşündüm ve sonra kendi kendime dedim ki, eşimle konuşayım, biz birlikte bir karar alalım. Diyelim ki bu çocuk isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama doya doya çocukluğunu yaşasın.
- Radikal bir karar!
- Evet, uçta bir karar, ama bu karar içime çok iyi geldi, Hocam. Gerginliğim, üzüntüm gitti, içim rahat etti. Ben eve gelince eşime dedim ki, hadi gel otur, konuşalım. Yemekten sonra oturduk konuştuk, çocuklar yattı biz konuşmaya devam ettik. Seminerde anlatılanları aktardım, böyle böyle böyle diye izah ettim ona ve en nihayet dedim ki, ya benim gönlümden ne geçiyor sana söyleyeyim. Bizim oğlumuz var ya bizim oğlumuz, o isterse beş yıl sınıfta kalsın, ama çocukluğunu yaşasın! Şimdiye kadar onun çocukluğunu yaşamasıyla ile ilgili pek bir çaba göstermedik, bir bilinç göstermedik, oluruna bıraktık. Gel şimdi değiştirelim bunu.
- Eşiniz ne dedi?
- Hocam biliyor musun ne oldu?
- Ne oldu?
- Karım hayretle bana baktı ve dedi ki, “Bu ne biçim seminer be! Kim bu adam? Öyle şey mi olur; yok bizim ki çocukluğunu yaşayacakmış! Bizim çocuk çocukluğunu yaşarken öbürküler sınıflarını geçecek ilerleyecek! Öyle şey olmaz.”
- Anlıyorum; anne olarak çocuğunun geride kalmasını istemiyor, kaygılanıyor!
- Fakat hocam ben pes etmedim, bırakmadım, mücadeleye devam ettim. Her gün, her akşam gece yarılarına kadar karımla konuştum. Üç gecenin sonunda bana, peki ne halin varsa gör, dedi.
- Pes etti, yani. Peki, sen ne yaptın?
- İşte onu dediği günün sabahı eşofmanımı, ayakkabımı şöyle kapının yanına bıraktım işe gittim; işten dönünce oğlumun gözüne baktım ve dedim ki, oğlum bugün doya doya oynadın mı? Bana hayretle baktı ve “Hayır!” anlamına gelen “cıkk” dedi. O zaman, hadi gel beraber aşağıya ineceğiz, oynayacağız, dedim. Eşofmanımı giydim, ayakkabımı giydim, onunla beraber sokağa çıktık. Pencereden arkadaşları bakıyorlarmış, onlar da sokağa çıktılar; birlikte sokakta oyun oynadık. Akşam saat altıdan sekiz buçuğa kadar sokaktaydık. Eve gelince toz toprak içindeyiz, beraber banyoya girdik, duş yaptık. Havluyla kuruladım, çok mutluyduk ve o günden sonra işten dönünce her gün onunla oynamaya başladım. Her gün, her gün, her gün oynadım. Yedi gün sekiz gün sonraydı galiba, bir gün banyodan çıkarken onu kuruluyorum havluyla, kolumu tuttu, bana döndü ve dedi ki, baba ya, ben seni çok seviyorum. Hocam nefesim durdu, gözüm yaşardı, konuşamadım. Çünkü farkına vardım ki, şimdiye kadar sevdiğini hiç söylememişti. Düşündüm, şimdiye kadar hiç söylemediğinin farkında değildim; belki ömür boyu söylemeyecekti. “Ne büyük tehlike!” diye düşündüm. Ömür boyu onun bana bu cümleyi söylemediğinin farkında olmayacaktım.
- Demek farkına vardın, seni kutlarım. Senin farkına vardığın bu durum birçok anne ve babanın farkında olmadığı gizil, örtük ama önemli bir tehlike!
- İçimde bir şükür duygusu, havluyla çocuğumu kuruladım ve giydirdim ve artık her gün oyun oynamaya devam ettik. Zaman geçti, iki hafta sonra okul, öğretmen veli buluşması için okula davet etti. Daha önceki veli buluşmalarında öğretmen, “Sizin oğlunuz akıllı bir çocuk, ama ödevleri kargacık burgacık yazıyor, dikkat etmiyor. Sınıfta arkadaşlarını rahatsız ediyor, onları itiyor kakıyor, lütfen onunla konuşun. Ödevlerine ilgi gösterin, sınıfta arkadaşlarını rahatsız etmesin. Ödevlerini doğru dürüst yapsın,” demişti. O nedenle öğretmen buluşmasına gitmekten çekiniyordum. Bu davet gelince ben eşime dedim ki, hadi okuldaki buluşmaya beraber gidelim! Yok, dedi, sen tek başına gideceksin, ben gelmeyeceğim.
- Eşiniz gelmek istemedi!
- Hayır istemedi. Ya beraber gidelim, diye ısrar ettim hayır hayır sen yalnız gideceksin dedi. Ben yalnız gittim ve diğer veliler geldikçe sıra bende olduğu halde sıranın arkasına geçtim, sıranın arkasına geçtim ki başka kimse olmadan öğretmenle konuşayım, diye. Mahcup olacağımı düşünüyordum. Her şeyin daha kötüye gittiğini düşünüyordum. En nihayet bütün veliler öğretmenle konuşmalarını bitirip gittiler. Sıra bende! Öğretmenin karşısına geçtim, bana baktı gülümsedi, siz ne yaptınız bu çocuğa, dedi. Hiç cevap vermedim, önüme baktım. Lütfen söyleyin ne yaptınız bu çocuğa, dedi. “Çok mu kötü hocam?” diye sordum. Gülümsedi, hayır, kötü değil, dedi. “Artık sınıfta arkadaşlarını hiç rahatsız etmiyor, ödevleri iyileşti, tam istediğim öğrenci oldu. Ne yaptınız bu çocuğa siz?”
- Herhalde bir baba olarak çok mutlu oldunuz?
- Hocam biliyor musunuz öğretmenin karşısında ağlamaya başladım. İnanamıyordum kulağıma, içimden, vay evladım, biz sana ne yaptık şimdiye kadar, duygusu vardı. Eve geldim, karım yüzüme baktı, gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı. “O kadar mı kötü?” diye sordu. Ona da cevap veremedim Hocam, ona da cevap veremedim! Ağladım. Daha sonra anlattım. Hocam onun için sizin elinizi öpmek istedim, teşekkür ediyorum. Benim oğlumun ve onun küçüğü kızımın hayatını kurtardınız. Ailemin mutluluğu kurtuldu. Hakikaten bir insanın anavatanı çocukluğuymuş. Anavatanı mutlu olan bir çocuk çalışmasını, okulunu her şeyini bütün gücüyle yapar ve orada başarılı olurmuş.
“Gel seni yeniden kucaklayayım!” dedim. Kucaklaştık.
“Çocuklar gülsün diye!” yaşayalım. Çünkü insanın anavatanı çocukluğudur. Çocuklar gülerek, oynayarak büyürse, sonunda büyükler güler. Büyükler mutlu olup gülümseyince tüm ülke, tüm insanlık güler. Çocukların gülmesine hizmet veren herkese selam olsun!

Doğan CÜCELOĞLU

●

2012-02-13T14:22:00.001+02:00

●

2012-02-11T13:32:00.001+02:00

NE GÜZELDİR

2012-02-11T12:25:00.001+02:00

Ne güzeldir dört gözle beklediğin bir haberin gelmesi Ağrının dinmesi

Yıllar sonra bir gün biryerde çocukluğunda annenin senin için yaptığı kurabiyelere rastlamak

Yağmurdan sonra açan güneş Buz gibi sokaktan sıcacık eve girmek

Yorgunluktan bitmişken yatağa uzanmak Tuttuğun takımın ezeli rakibini yenmesi

Kızgın kumlarda uzun uzun yattıktan sonra bedeni denizin serinliğine bırakmak

Sabahları kızarmış ekmek kokusu ile uyanmak!

Bir doktor muayenehanesinin kapısından şüpheleri dağıtmış olarak sevinçle çıkmak

Bir bahçenin önünden geçerken duyduğun hanımeli kokusu

Sabah uyanıp o günün tatil olduğunu hatırlamak

Artık bitti derken seni arayıvermesi!!!

Yaşlı ana babanın hala çaldığınız kapının arkasında yada hattın öbür ucunda olması

Fırından yeni çıkmış ekmeğin köşesi, Bir köşede birbirine sarılmış uyuyan kedi yavruları

Evinden pişmekte olan yemek kokusunun yayılması

Soğuktan titrerken eline tutuşturulan bir bardak çay

Meteliksiz bir günde çoktandır giymediğin ceketin cebinden para çıkması!

Uzun sıcak bir çınaraltı

Sabahtan beri ayağını vuran ayakkabıları çıkardığın an

Sudan bir sebeple küstüğün arkadaşınla barışmak!

Yıkanmış ütülenmiş mis gibi kokan yatak takımlarının koynunda uyumak

Bir sandalın kenarına oturarak bacaklarını denize sallandırmak

· En sevdiğin yemeğin ilk lokmasını ağzına aldığın an

EN ÖNEMLİSİ NEFES ALMAK

KONUŞMAK

DUYMAK

YÜRÜMEK

GÖRMEK

ANLAMAK

Ne güzeldir arkadaşlarından, sevdiklerinden,

Ve sevgiliden alacağın sıcacık bir merhaba....

Biz nasıl hatırlanacağız?

2012-02-07T14:36:00.001+02:00

HATIRLANMA ŞEKLİNİZ…

"Sen de dedem gibi ölecek misin, anneanne?" sözleri hasta odasında yoğun sessizlik yaşanmasına neden olmuştu. Geçirdiği ameliyatlardan sonra pek toparlayamamış yaşlı bayan hastamızı ilkokula yeni başlamış torunu ve kızı ziyarete gelmişti. Küçük çocukları hasta ziyaretine kabul etmememiz başlangıçta sorun yaratmış, kısa süreli ziyaret için izin koparmışlardı.

Hasta odasında ana kız konuşup dertleşirken torun araya girip sormuştu o can sıkıcı soruyu.

Kafamı eğip elimdeki dosya ile ilgileniyormuş gibi yaptım. Hastamız torununu yatağın kenarına oturttu. Ellerini tutarak

"Şimdi değil, iyileşip eve döneceğim, merak etme. Hemen ölmeyeceğim.

Ama er veya geç hepimiz öleceğiz" dedi.

Torun yanıttan pek tatmin olmuş gibi değildi.

- Ama bu haksızlık, anneanne. Ölünce onları bir daha göremiyoruz.

Dedemi çok özledim ben.

-Merak etme, insanlar ölünce görünmez olurlar ama hepten yok olmazlar.

Torun bir süre anneannesinin boynundaki kolye ile oynayarak düşündü.

Sonra "Peki insanlar ne oluyor, ölünce" diye sordu. Anneanne önce bana, sonra kızına baktı.

Torununun saçını okşayarak;

-Bir şekilde aramızda oluyorlar, ölenler. Kimi bir renk, kimi tat veya koku kimi de dokunuş olup geri geliyorlar. Mesela rahmetli annemin yaptığı puf böreğini hiç unutmadım. Nerede o kokuyu veya tadı bulsam annemin orada yanımda olduğunu bilirim. Dedeni ise saçlarımdaki dokunuş ile hatırlarım.

Nerede bir rüzgâr saçlarımı okşasa dedenin yanımda olduğunu düşünür, sevinirim.

-Peki, sen ölünce ne olup geleceksin, anneanne?

-Onu sen bileceksin. Beni nasıl hatırlamak istersen o şekilde geleceğim yanına.

Ziyaret kısa sürmüştü. Onlar odadan çıktıktan sonra hastamız, torununu çok özlemiş olduğunu belirterek ziyarete engel olmadığımız için teşekkür etti.

-Bu küçük torunumu büyüğünden daha çok seviyorum, doktor bey.

-Torunlarınız arasında ayırım yapmamanız gerekmez mi?

-Haklısınız ama böyle olmasında biraz kızımın da kabahati var. İlk çocuğunu çabuk büyütmeye çabaladı. Kendince başardı da. Ama hepimizden uzak soğuk, ağır biri oldu çıktı, büyük torunum. Şimdi hepimiz yakınıyoruz ama iş işten geçti.

-Neden böyle oldu?

-Ne yazık ki, kızım da diğerleri gibi zamane annelerinden oldu. Çocuğunu en iyi şartlarda, en iyi okullarda en iyi eğitim ile yetiştireceğim diye tutturdu. Çocuğun almadığı ders kalmadı neredeyse. Bale, piyano, tenis, yüzme dersleri yetmedi kolejlerde okuttu. Onunla birlikte ders çalışıp sınavlara birlikte girdi sanki. Şimdi adı sanı duyulmuş kolejlerden birinde okuyor. Ama hepimizden uzaklaştı. Derslerinden başka oyun bilmeyen soğuk ağır biri oldu.

Bir süre sustu, soluklandı. Elimi tutup yatağında doğruldu.

Yastıklarını düzelttim.

-Zamane anneleri böyle oluyor, işte. Çocuk yetiştirmeyi yemek yapmak sanıyorlar. Parayı bastırıp en donanımlı mutfakta en iyi malzemeleri kullanırsa yemeğin mükemmel olacağını hayal ediyor, ortaya çıkan yemeğe bakıp neden lezzetli olmadığını soruyor, kabahati mutfakta veya malzemede arıyorlar. Kendilerine hiç kabahat bulmuyorlar. Hâlbuki elinin emeği, sabrı, özeni olmadıkça lezzeti yakalayamazsın. Hele bir sarma sarsınlar da göreyim ben onları. Bu kez de "o kadar emek verdim, kimseye yedirtmem" diye tutturur bunlar. Sanki analarından böyle gördüler.

Hayat kolaylaşıp hızlandıkça her şeyin aynı kolaylıkla yapılacağını sanıyor bu zamane anneleri. Çocuklarını da çabuk büyütmeye uğraşıyorlar. Onları hızlı yaşlandırdıklarının farkında bile değiller.

-Yani?

-Çocuk bu, yetiştiği ortamdaki insanlara anne babasına benzeyecek elbet.

Çocuk onlara benzemeye başladıkça anneler kendi beğenmediği yönlerini çocuklarında görüp kızıyor, nerede hata yaptıklarını bulmaya çabalıyorlar.

İkinci çocukta ise o ilk heves kalmıyor da öyle kurtarıyor onlar kendilerini.

Boğazı kurumuştu. Bir yudum su içip eskiden ailelerin ilk çocuklarının ağabey ve abla ağırlığı ile yetiştirildiğini ilk çocukların aileyi iyi yansıtma görevi olduğu için daha değerli olduğunu ama artık devrin değiştiğini ailelerin kendilerini değil de hayallerini çocuklarına yüklediğini ilk çocuktan sonra gelenlerin ise daha özgür olgunlaşıp aileye daha çok benzediğini anlattı.

Birkaç gün sonra hastamızın başucunda suluboya bir resim vardı. Mavi gökyüzünde sapsarı güneş ve bir de uçurtma uçuran kız çocuğu vardı, resimde. Hastamız resim ile ilgilendiğimi görünce okumakta olduğu gazetesinden kafasını kaldırıp;

-Torunum benim için yapmış bu resmi, doktor bey. Resimdeki kız kendisiymiş. Karar vermiş, ben ölünce resimdeki gökyüzünün mavisi olacakmışım, onun için. Gökyüzüne her baktığında benim yanında olduğumu bilecekmiş, böylelikle. Bu sımsıcak güneş ise dedesiymiş.

Gözleri dolmuştu. Birkaç damla yaş süzüldü gözlerinden. "Torunumun gözünde gökyüzünün mavisi olacakmışım, dedesi de hepimizi ısıtan güneş. Daha ne olsun?" dedi.

Öğle arasında bahçeye çıktım. Yağan yağmurun ardından masmavi gökyüzünde açan güneş, sıcaklığını iyice hissettiriyor, ağaçlar sonbahara hazırlanıyordu.

Hatırlanma şeklinizi, karşınızdakiler değil, sizin yaşamda bıraktığınız izler belirleyecek...

●

2012-02-05T20:30:00.000+02:00

2012-02-04T10:59:00.003+02:00

kitap ayracı

2012-02-03T12:13:00.005+02:00

Hâlet-i Ruhiyem...

2012-02-02T16:57:00.001+02:00

●

2012-01-29T21:39:00.002+02:00

Ben nerde bir çift göz gördümse
Tuttum onu güzelce sana tamamladım
Sen binlerce yaşayasın diye yaptım bunu
Bir bunun için yaptım
-Garson bira getir
Garsonun adı Barba
Ben nereye gittimse bütün zulumlardı
Bütün açlıklardı kavgalardı gördüğüm
Kötülüklerin büsbütün egemen olduğu
Namussuz bir çağ bu biliyorsun
-Garson rakı getir
Garsonun adı Hakkı
Sen belki de bir resimsin ne haber
Kırmızı bir Beykoz'un yanında duruyorsun
Yapan bir de ağaç yapmış yanına
Dallarına konsun diye kelimelerin
-Garson şarap getir
Garsonun hali harap

Cemal Süreya

2012-01-27T14:20:00.001+02:00

I'm Not Yours

2012-01-26T13:01:00.000+02:00

WWF - Günlük Damla; Yaşayan Takvim!

2012-01-26T11:42:00.003+02:00

Sadece parmağınızı 3 saniye oynatarak, bitki sulayabilirsiniz. Bu hareketi hergün yaparsak, kendimiz için küçük yaşadığımız gezegen için büyük bir hamle yapmış oluruz.

Çok küçük bir hareket büyük olaylara sebep olabilir...Yaşadığımız gezegeni korumak hergün aklınıza gelebilir ama bunun için birşeyler yapmıyor olmak pişmanlık yaratır...İşte birşeyler yapmak için bir fırsat!

Kaynak

uyunur ki bunda :)

2012-01-26T10:35:00.002+02:00

Eşekli Kütüphaneci

2012-01-24T16:33:00.006+02:00

Yıl 1943. Genç Mustafa’nın tayini kütüphaneci olarak Ürgüp Tahsin Ağa Kütüphanesi’ne çıkar. Devlet memurluğu o dönemde süper bir şey, çünkü özel sektör falan yok. Bizimki kütüphanede heyecanla okurları bekler; bir gün olur, beş gün olur, gelen giden yok. Etraftakilerle konuşur, herkese anlatır: “Bakın kütüphane bomboş duruyor, gelin kitap okuyun.” Gelen giden olmaz. Amirlerine durumu bildirir.

– Kardeşim otur oturduğun yerde, maaşını düzenli alıyon mu, almıyon mu?
– Alıyorum.
– Eee, o zaman ne karıştırıyon ortalığı, gelen giden olsa maaşın mı artacak? Başına daha fazla bela alacan, o kütüphaneye yıllardır kimse gelmez zaten.

23 yaşındaki genç memur “Ne yapayım, ne yapayım?” diye düşünür durur. Sonunda aklına bir fikir gelir, eşine söyler. Eşi önce “Deli misin bey?” der, ama kocasının bir şeyler üretme, işe yarama çabasını yakından görünce fikri kabullenir.

O dönem devletteki amirlerinin çıkardığı tüm engellerin tek tek, binbir güçlükle üstesinden gelir. Çünkü o zaman da şimdiki gibi, “Aman bir şey yapmayalım da başımıza bir iş gelmesin. Çalışsan da aynı maaş, çalışmasan da“ zihniyeti aynen var.

O bıyıklı, kravatlı, asık yüzlü, sigara kokan, arkalarındaki Atatürk resminden utanmayan, ama ülkesine gram faydası olmayan bürokratları zorlukla ikna eder ve bir eşek alır. İki tane de sandık yaptırır. İki sandığa, kalınlığına göre 180-200 kitap sığar. Sandıkların üstüne “Kitap İade Sandığı” yazar.

Kitapları eşeğe yükler ve köy köy gezmeye başlar.

Kütüphaneye de bir yazı asar: “Sadece Pazartesi ve Cuma günleri açıyoruz.” Köydeki çocuklar şaşırır. Eşeğe bir sürü kitap yüklemiş bir amca, o gariban çocukların küçücük ellerine kitapları verir. Düşünün, Noel Baba gibi. Noel Baba yalan, Mustafa Amca ise gerçek. Geyikler yerine eşeği var. Eşek de daha gerçek, Mustafa Amca da.

“Çocuklar bunları okuyun, aranızda da değişin. On beş gün sonra aynı gün gelip alacağım. Aman yıpratmayın, diğer köylerdeki arkadaşlarınız da okuyacak” der.

Mustafa artık Ürgüp’teki kütüphanede bir iki gün durmakta, diğer günler eşeği Yüksel’le köy köy gezmektedir. Köylerdeki çocuklar Eşekli Kütüphaneciyi her seferinde alkışlarla karşılarlar. Kalpleri küt küt atar heyecandan, sevinç içinde yeni kitapları beklerler. Mustafa Amca‘nın ünü etrafa yayılır. Diğer devlet memurları makam odalarında sıcak sıcak oturup iş yapmazken, Mustafa’nın eşeği Yüksel yediği otu hepsinden fazla hak etmektedir.

Zamanla insanlar kütüphaneye de gelmeye başlar. Mustafa bakar ki kütüphaneye kadınlar hiç gelmiyor. Zenith ve Singer’e mektup yazar: “Bana dikiş makinesi yollayın, firmanızın adını kütüphanenin girişine kocaman yazayım“ der. Zenith dokuz tane, Singer bir tane dikiş makinesi yollar (ilk sponsorluk faaliyeti). Salı günlerini kadınlar günü yapar. Kumaşı alan kadın kütüphaneye koşar. On makine yetmediği için sıra oluşur. Sırada bekleyen kadınların eline birer kitap verir, beklerken okusunlar diye. Okuma-yazma oranının düşüklüğünü görünce halkevlerine okuma yazma kursları vermeye gider. Halıcılık kursları başlatır, bölgede halıcılığı canlandırır. Bu arada valilik Mustafa hakkında dava açar, “kendi görev tanımı dışında davranıyor” diye. 50 yaşına gelen Mustafa Amca baskıyla emekli edilir.

Mustafa Amca köylüler arasında efsane olur, yıllar geçtikçe köylerdeki çocuklarda okuma aşkı yerleşir. 2005 yılında Mustafa Amca vefat eder.

Tüm Kapadokya çok üzülür, aralarında toplanırlar. Ürgüp’e Eşekli Kütüphaneci Mustafa Güzelgöz ve eşeğinin heykelini dikerler.

Girişimcilik ne biliyor musun?
Bulunduğun yere yenilik katmalısın.
Mutlaka adım atmalısın.
Yaptığın iş olduğu yerde durup duruyorsa, sende bir uyuzluk vardır arkadaş.

İnsan var, dokunduğu yere değer katar; insan var, dokunduğu yere değer kaybettirir.
Bakın Nevşehir’den ve bu ülkeden nice müdür, amir, vali, bürokrat, milletvekili, politikacı geçti; binlercesinin adını kimse hatırlamaz ama Mustafa Güzelgöz ve eşeğinin heykeli var.

Bu yazı Ahmet Şerif İzgören'in "Süpermen Türk olsaydı pelerinini annesi bağlardı" kitabından bir alıntıdır.

●

2012-01-23T17:55:00.004+02:00

"Aşk da ölür ama öldüğünü kabul etmez. Ondandır ki insanlar ölmüş aşklarını sırtıında taşırlar; aşk hamalı olurlar."

Sarı

2012-01-19T10:12:00.003+02:00

Bir ara sokakta öldüm...dün
Öylece yani.
Birdenbire
Boşluğa düşer gibi, sarı bir sessizliğin içinde
Granit duvarlı binanın anlamsızlığına,
Şehrin boşu boşunalığına içerlerken
Bırakmışım son nefesimi kaldırıma
Bitmiş,
Öylesine yani.
Birdenbire

Yan binadaki otel odasından izliyordu oğlan
Yüz ifadesini göremesem de
Anlamış mıydı acaba öylece oturmadığımı?

O sokakta bitti her şey
Öğleden sonralarını bir bardak sütle geçiştiren
Apartman sakinlerini düşlerken
Sıkıntıdan
Ölmüşüm...dün

Arka odada ütü yapıp
Buharını burnuna çeken kadını,
Mutfağında her öğün için soğan doğrayıp
Gözyaşını kabuklara saklayan Madam Mari'yi
Kocasıyla artık sevişemediği için
Kapı komşusu gar sabunu satan adamı düşleyen Servi'yi
Düşündükçe
Ölüvermişim...dün

Böylece bitmiş yani,
Birdenbire

Sıkılmışım derinden zahir.
Tutunca da nefesimi
Portakal kabuklarıyla çay demini döktükleri çöpe
İki kedi de bulanınca
Kaldıramamış nefsim demlenmiş portakal kedilerini
Balkabağı mevsimi bile değilken
Dönüşüvermiş her şey baldan kabağa
Ve saat henüz 12'yi vuramamışken
Kalkmış otobüsler durmamaya
Mecal mi bulamamışım, yere döktükleri bala mı basmışım
Hatırlamam ama
Öylece kalakalmışım-kalkamamışım.

Şehrin insanı haberdar değil mi bu öldüresiye sıkıntıdan?
Vagonlar boş, birkaçı kiremit taşıyor topraktan
Kayıklar da serseri misinalar
Otobüsler kimseyi almadan durup durup geçiyorlar duraktan
Arabalar yürüme mesafelerini öldürüyor her gün, her öğle
Her gece
Bisikletleri balkonlarında unutanlar
Her an yağmur yağsın diye dua ediyor
Üç öğün yemek yiyip, dört öğün uyuyorlar
Buna rağmen erken uyanıp, geç yatıyorlar
Aynı kuru kahveciden gün aşırı -iş olsun diye-
Yüzer gram kahve alıp evde -iş olsun diye- öğütüyorlar
Ve bir gün bile sormuyorlar öğütülmüşünü
Kimse sormuyor iş olsun diye yapılan iş, iş midir diye?

Bunlar olurken ölmüşüm o ara sokakta
Balkondaki beyaz brandalar rüzgarla sökülürken
Sökülüvermişim
Şişip patlayan bir eteğin dikişi gibi
Sıkıntı işte

Ya da ölmek yerine
İki adım yol yürüyeydim de
Konuşuverse miydim şu gelin çiçeğiyle.
Gitmek yerine...?

Jehan Barbur

●

2012-01-10T10:25:00.000+02:00

Ne güzel bir cümle şu "Görüşmek Üzere",
hem bir ayrılığı ima ediyor hem de tekrar buluşma arzusunu.
Ne tümüyle iyimser ne de tümüyle kötümser.
İkisini de içinde barındıran bir ifade.
Ne "kendine iyi bak" gibi umutsuz, ne "hoşçakal" gibi yalan...

●

2012-01-04T13:54:00.001+02:00

●

2012-01-04T13:53:00.003+02:00

dostum, göründüğüm gibi değilim. görünüş sadece giydiğim bir elbisedir. senin sorgularından beni, benim kayıtsızlığımdan seni koruyan, özenle örülmüş bir elbise.
benim içimdeki ‘ben’, dostum, sessizlik içinde oturur, sonsuzluğa dek kalacak orada, doyulmaz, erişilmez.
ne söylediklerime inanmanı, ne de yaptıklarıma güvenmeni isterim- çünkü sözlerim senin aklından geçenlerin dile getirilmesinden, yaptıklarımsa umutlarının eylemleştirilmesinden başka bir şey değildir.
‘rüzgar doğuya esiyor’ dediğin zaman ‘evet, doğuya esiyor’ derim: çünkü düşüncelerimin rüzgarda değil, deniz üzerinde dolaştığını bilesin istemem.
denizlerde gezen düşüncelerimi anlayamazsın, zaten anlamanı da istemem. bırak denizimle başbaşa kalayım.
senin için gündüz olduğu zaman dostum, benim için gecedir: böyle olsa da ben yeşil tepelere değerek oynayan öyle vaktini, vadiden süzülen mor gölgeleri anlatırım; çünkü sen ne karanlığımın türkülerini duyabilir, ne de yıldızlara çarpan kanatlarımı görebilirsin-görmemenden, duymamandan hoşnudum ben. bırak gecemle başbaşa kalayım.
sen cennetine yükselirken ben cehennemime inerim- o zaman bile bu ulaşılmaz uçurumu ötesinden bana seslenirsin,’arkadaşım, yoldaşım’ ben de sana seslenirim, ‘yoldaşım, arkadaşım’-çünkü cehennemimi görmeni istemem. alevler görüşünü yakacak, duman burnuna dolacaktı. senin gelmeni istemeyecek kadar çok severim cehennemimi.bırak, cehennemimle başbaşa kalayım.
sen gerçeği, güzeli, doğruluğu seversin; ben de sen hoşnut olasın diye bunları sevmenin yerinde ve iyi olduğunu söylerim ama içimden senin sevgine gülerim. gene de gülüşümü göresin istemem. bırak kahkahalarımla başbaşa kalayım.
dostum, sen iyi, ihtiyatlı, akıllısın; hayır sen eksiksizsin- ben de seninle ölçülü ve düşünerek konuşurum. oysa ben deliyim. ama gizliyorum deliliğimi. bırak deliliğimle başbaşa kalayım.
dostum, sen benim dostum değilsin, ama ben bunu sana nasıl anlatacağım? benim yolum senin yolun değil, gene de birlikte yürüyoruz elele.

dostum, güneşe bak, toprağa bak, suya bak, buluta bak; fakat, arkana
bakma....
kimin geldiği önemli değil, kimin gelmediği de...
unutma, yolcu değişir, yol değişir, ama menzil değişmez.
yolcuya bakıp, yolunu tanıma.
yola bak, yolcuyu tanı, yolcu hakkındaki kıymet hükmünü ona göre ver.
vahim olan, yolun yolcusuz olması değil;
asıl vahim olan yolcunun yolsuz olmasıdır;
yolsuz, hedefsiz, amaçsız, şaşkın, hercai ve seyyal.....
"en doğru yol: en dikensiz yoldur" diyenler seni aldatıyorlar.
onlar, karanlık evlerinde kaybettiklerini sokak lambasının altında arayan
şaşkınlardır.
aldırma....
ayağına batan dikenler, aradığın gülün habercisidir.
dikenine katlanmaktan söz edenler, aşıkmış gibi davrananlardır.
gerçek aşık olanlarsa, dikenini de sever.
dostum, yollar yürümek içindir.
fakat, şu gerçeği de hiç unutma:
yürümekle varılmaz, lakin varanlar yürüyenlerdir.
yol boyunca; yola çıkıp da yürümeyenleri,
yola oturup, gelen-geçenin ayağına çelme takanları,
yolda metafizik uyuşturucularla keyif çatanları,
tel örgülerle çevirdiği yolu kendisine zindan edip volta atanları,
maratona 100 metre koşucusu gibi hızlı gidip, 50. metrede yola yatanları,
yürüyüşün uzun ve yolun zahmetli olduğunu görünce, yolculuk üzerine zor
atanları,
yürümeyi bırakıp, yol-yolcu ve menzil üzerine kalem oynatanları,
ayağına batan tek bir dikenin faturasını çıkarıp, ömür boyu tafra satanları,
beyaz atlı kurtarıcıyı gözlemek için ufka bakıp bakıp dağıtanları,
yanlış kılavuzlara kızıp yolu satanları göreceksin.
aldırma, yürü...
göğsüne yüreğinden başka muska takma.
vahiy haritan,
nebi kılavuzun,
akıl pusulan,
iman sermayen,
amel azığın,
sevgi yakıtın,
ahlak karakterin,
edep aksesuarın,
merhamet sıfatın,
şeref ve izzet adın olsun.

doğru yol:
insanların çoğunun gittiği yol değildir, düşünen öz akıl sahiplerinin
yoludur.
yolda vereceğin her molayı öz eleştiri durağında vermelisin.
unutma, tövbe özeleştiridir.
her molada yolda olup olmadığını, yürümen gereken menzil istikametinde
yürüyüp yürümediğini kontrol etmen, pişman olmaman için elzemdir.
yön tayini sık sık gerekli olabilir.

haritayı saklayabileceğin en güvenilir yerin yüreğindir.``

Halil CİBRAN

●

2012-01-02T12:34:00.000+02:00

Bir Şans Daha..

2012-01-01T14:15:00.000+02:00

en güzel yerinde evin

2011-12-26T15:26:00.000+02:00

üzgünüm eskisi gibi diil lunapark bi yanıp bi sönerken hiç gitmemiş gibi ışıklar ama baksana bana gölgeme döndüm halim perişan. bi yanıp bi söner hiç gitmemiş gibi ışıklar ama sen nehirleri yataklarında ayırırdın da örterdin üstümü hani yuvarlanıverirdi taşlar hani canları isterse. en güzel günleriydi onlar ama geri geliceklermiş gibi diil. bu sefer mutsuzum ama keyfim yerinde gel beraber diye diyil. karanlık, artık hurda bir eşyadır ve en güzel yerinde durur evin.

Büyük Ev Ablukada..

●

2011-12-22T10:50:00.000+02:00

●

2011-12-20T17:07:00.001+02:00

●

2011-12-20T14:47:00.001+02:00

Söylese O Ben Söyleyemem - Mabel Matiz

2011-12-14T11:39:00.000+02:00

All You Need is Love ..

2011-12-13T10:21:00.000+02:00

Lover I don't have to love - Bettie Serveert

2011-12-12T11:28:00.000+02:00

●

2011-12-09T23:39:00.001+02:00

Üzülüyorsun, takma diyorlar.
Kızıyorsun, değmez diyorlar.
Boş veriyorsun gamsız diyorlar.
Konuşuyorsun, muhatap olma diyorlar.
Çekip gidiyorsun, mücadele et diyorlar.
Alttan alıyorsun, tepene çıkardın diyorlar.
Bağırıyorsun, sakin ol diyorlar.
Aklı başında davranıyorsun, bu kadar uslu olunmaz diyorlar..

Ölünce ne diyecekler?
Muhtemelen ...ölüm sana yakışmadı.
Normal tabii, dirimizi beğenmediler ki ölümüzü beğensinler.

Neyzen Tevfik demiş ki:

Hayat, çatlak bardaktaki suya benzer.
İçsen de tükenir içmesen de.
Bu yüzden hayattan tat almaya bak.
Çünkü yaşasan da bitecek yaşamasan da...

●

2011-12-09T22:30:00.000+02:00

``beni koyup gitme ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun
beni koyup gitme ne olursun
bir deniz kıyısında otur.
gemiler sensiz gitsin bırak
herkes gibi yaşasana sen
İşine gücüne baksana
evlenirsin çocuğun olur
beni koyup gitme ne olursun
sonun kötüye varacak
beni koyup gitme ne olursun
elimi tutuyorlar ayağımı
yetişemiyorum ardından
hevesim olsa param olmuyor
param olsa hevesim
yaptıklarını affettim
beni koyup gitme ne olursun
seninle gelmeyeceğim yine de
beni koyup gitme ne olursun``

ATTİLA İLHAN

●

2011-12-08T15:21:00.000+02:00

Gerçek şu ki, herkes seni incitecek. Yapman gereken tek şey, acı çekmeye değer birini bulmak.

BOB MARLEY

●

2011-12-08T15:17:00.002+02:00

Hiç kimseye güvenmiyorum diye birşey yoktur,
Zamanında o'na güvendiğim için, artık kimseye güvenmiyorum diye birşey vardır.

AZİZ NESİN

●

2011-12-07T16:35:00.002+02:00

Kimseye göstermem üzüntümü.
Gündüz gülerim, geceleri yalnız ağlarım.

OĞUZ ATAY

●

2011-12-05T21:18:00.001+02:00

Nasıl bittiyse bundan öncekiler
Bu da biter.
Bite bite
Sonunda ben de biterim
Olur biter.

AZİZ NESİN

●

2011-12-05T12:51:00.003+02:00

Bir misafirliğe gitsem
Bana temiz bir yatak yapsalar
Her şeyi, adımı bile unutup
Uyusam…

Kalktığımda yatağım hâlâ lavanta koksa
Kekikli zeytinli bir kahvaltı hazırlasalar
Nerde olduğumu hatırlamasam
Hatta adımı bile unutsam…

MELİH CEVDET ANDAY

Evgeny Grinko - Серенада

2011-12-04T22:59:00.000+02:00

yaylılar geliyor yaylılarrr...

Young Dreams - Young Dreams

2011-12-01T14:10:00.000+02:00

Video da şahane şarkı da buyrunuz dinleyiniz..

●

2011-11-11T10:10:00.004+02:00

O gün Sitare ile birbirimize yeniden âşık olmuştuk. Evin hemen kapı girişinde bir yasemin bitmiş, cılız dalının üstünde üç dal da çiçek vermişti. Beyaz, berrak üç yasemin çiçeği. Onun kokusunu hissettiğimiz bir sırada eşiğe oturduk. Bana, ‘Yunus!’ dedi, parmağını kalbimin üzerinde gezdirerek, ‘Burası kalbinin en değerli yeridir. Burada siyah bir nokta vardır. Canın canı, sevenin cananı buradadır. ...O nokta, yoğun bir damla kandan ibarettir. Adına -süveyda- yahut -sevda- derler. Siyaha çalan rengi yüzündendir bu isim. Çünkü sevda, kara talih içinde, o kadar kan damlasında büyür. Bütün tecelli denizleri, bütün aşk fırtınaları, işte o bir damla kanda dalgalanıp çırpınır. Aşırı sevgi bu damlayı tahrip edip dağıtırsa, parçaları bütün vücuda dağılır. Aşk, işte bu dağılmanın adıdır ve o dağılırsa âşık artık ne yaptığını bilmez olur.
…

İskender Pala, OD, sf 62

●

2011-10-31T10:20:00.002+02:00

‎"Bazen üşür insan.
Elindeki bira bardağıyla kolalı gömlek yakaları o kadar uyumsuzdu ki, kimse fark etmedi. Tıpkı yeni doldurulmuş birasının dudağının üst kısmında imkansız incelikte bir köpük çizgisi oluşturduğunu fark etmemeleri gibi. Uzun cümlelerle ölümden bahseden bir kadının aslında aşırı soğanlı bir köfte hamuru kadar sevgisiz olması gerektiğini öğreneli çok olmuştu. Ama o anda kadının uzun cümlelerle ölümden bahsettiğinin farkında değildi. Çok güzel dinlemiyordu. Ve kadın çok eski bir şeyi hatırlatırcasına, inatla gözlerini göz kapaklarına doğru kaldırıp güzel ama güvensiz bir elektriği mekanın tüm boşluklarına sızdırıyordu."

Kaan Çaydamlı, KTN, sf 55

belki de az çoktan fazladır__________

2011-10-27T14:43:00.001+03:00

Diyebilirsin ki, bir insanı, fotoğraflarından ve hakkındaki haberlerden ne kadar tanıyabilirsin? Haklısın. Belki de çok az... O zaman şöyle demeliyim; seni az tanıyorum... az... sen de fark ettin mi ? az dediğin, küçücük bir kelime. Sadece a. ve z. sadece iki harf. Ama aralarında koca bir alfabe var. O alfabeyle yazılmış binlerce kelime... ve yüzbinlerce cümle var. Sana söylemek isteyip de yazamadığım sözler bile o iki harf arasında. Biri başlangıç, diğeri son. Ama sanki birbirleri için yaratılmışlar. Yan yana gelip de birlikte okunmak için. Aralarındaki her harfi teker teker aşıp birbirlerine kavuşmuş gibiler. Senin ve benim gibi... bu yüzden, belki de az çoktan fazladır. Belki de az, hayat ve ölüm kadardır ! belki de seni az tanıyorum demek, seni kendimden çok biliyorum demektir. Bilmesem de, öğrenmek için her şeyi yaparım demektir. Belki de az, her şey demektir...
Ve belki de benim sana söyleyebileceğim tek şeydir____________

HAKAN GÜNDAY

●

2011-10-26T15:14:00.001+03:00

Hevesleri, beklentileri, erteledikleri,

kursağında kalmış kelimeleri,

kaçırılmış bakışları, gizledikleri,

bitirilmemiş mektupları,

susuşları ve istemsiz veda edişleriyle

tamamlanmamış bir cümledir insan...

●

2011-10-24T12:38:00.002+03:00

Önce Bir Boşluk Oldu Kalp Gidince, Ama Şimdi İyİ..

ÜZGÜN KEDİLER GAZELİ

2011-10-21T13:32:00.001+03:00

gözlerin yağmurdan yeni ayrılmış
gibi çocuk, gibi büyük, gibi sımsıcak

sen bir şehir olmalısın ya da nar
belki Granada, belki eylül, belki kırmızı

gövden ruhunun yaz gecesi mi ne
çok idil, çok deniz, çok rüzgâr

çocukluğun tutmuş da yine âşık olmuşsun
sanki bana, sanki ah, sanki olur a

aşk bile dolduramaz bazı âşıkların yerini
diye övgü, diye sana, diye haziran

heves uykudaysa ruh çıplak gezer
gazel bundan, keder bundan, sır bundan

gözlerin şehirden yeni ayrılmış
gibi dolu, gibi ürkek, gibi konuşkan

hadi git yeni şehirler yık kalbimize bu aşktan

HAYDAR ERGÜLEN

●

2011-10-21T10:24:00.003+03:00

Kırılgan bir çocuğum ben
Yüreğim cam kırığı
Bütün duygulardan önce
Öğrendim
ayrılığı
Saldırgan diyorlar bana
Oysa kırılganım ben
Gözyaşlarım
mücevher
Saklıyorum herkesten
Ürküyorlar gözümdeki ateşten
Ürküyorlar
dilimdeki zehirden
Ürküyorlar o dur durak bilmeyen
gözükara
cesaretimden
Diyorlar: Bir yanı sarp bir uçurum,
Bir yanı çılgın
dağ doruğu.
Oysa böyle yapmasam ben
Nasıl korurum içimdeki çocuğu?
Bir
yanım çılgın nar ağacı
Bir yanım buz sarayı.

MURATHAN MUNGAN...

KAR - METİN ALTINOK

2011-10-18T13:26:00.002+03:00

Kar yağdı durmadan üç gün üç gece,
Tıkandı geçitler yollar kapandı.
Yalnızlığın buzdan çetelesinde
Kimseler umursamadı karı.
Yüzlerinde iğreti bir kibirle
Hep düşürmekten korktukları,
Dalıp gittiler günlük işlerine.

Diz boyu birikmiş kar içinde
Yürürdük uzatarak açtığımız kanalı,
İki kar güvesi gibi sokaklarda seninle
Anardık bütün yitik aşkları
Bu karlı kış gününde.
Güngörmüş dağlara karşı
Sımsıcak öpüşürdük sarılıp birbirimize.

—Sevgilim, yanımda olsaydın keşke!

Şölensiz, sevinçsiz yaşıyoruz şimdilerde,
Bir iğdiş ve buruşuk zamanı.
Kimsenin türküsü yok dilinde
Karşılayacak yağan karı
Coşkulu ve sarhoş sesiyle.
Bıçak açmıyor ağızları;
Acı, yalnız acı var yüreklerde.

Kar yağdı durmadan üç gün üç gece,
Yaslandı duvarlara, kapıları zorladı,
Pencerelerden baktı ev içlerine.
Kar hiç böyle kimsesiz kalmadı
Kendi özgül tarihinde.
Çıngırakların, kızakların karı
Yağdı her şeyin üstüne sessiz bir öfkeyle.

Birikti bir çamaşır ipine bile.
Saçaklardan sarktı,
Attı kendini gürültüyle yere,
Kimse sahip çıkmadı;
Yığıldı kaldı duvar diplerine.
Yalnız kuş ayakları
Bastılar incelikle göğsüne.

—Sevgilim, yanımda olsaydın keşke!

Kar var yaşadığımız günlerde.
Umutsuzluk çevremizi kuşattı,
Kıtlık kıran gündemde.
Yine de ele güne karşı,
Özenle saklıyorum yüreğimde
Sana duyduğum aşkı,
Dört yanım kar içinde.

2011-10-18T10:56:00.003+03:00

Tek bir gerçeği var aşkın..
-Karşındakinin adam olup olmadığını,
Aşıkken değil ayrılırken anlarsın.-

Ece Ayhan

●

2011-10-18T10:51:00.002+03:00

‎"Dilediğin kadar uzağa git,
Hep aynı gökyüzünü paylaşacağız.."

Yılmaz Odabaşı

Semtlere Göre Evlere İş Veren Yerler

2011-10-18T10:37:00.002+03:00

İnternette dolaşırken,bulduğum bir yazı, eminim evde iş yapmak isteyen, hanımların ilgisini çekecektir.

10-15 kişilik gruplarla başlayıp, nasıl genişleyerek bir ağ oluşturduğunuza şaşıracaksınız..

Nerede ne yapılıyor
Ev eksenli işler bir çok şehirde yapılıyor ama fabrika ve sanayi bölgelerinin çokluğu nedeniyle, İstanbul bu açıdan tam bir cennet. Semtin civarında hangi sektör ağır basıyorsa, evlerde yapılan işler de o sektöre yakın oluyor

Vefa'dan Eminönü'ne inen Küçükpazar yokuşlarında kıyafetlere iliştirilen markalar hazırlanıyor,
Üst taraftaki sokaklarda da kemer ve oyuncak parçaları birleştiriliyor,
Eyüp'te Nazperver Sokağında Kurdele bağlanırken,
Babahaydar'da Eşarp dikiliyor.
Atmaca Sokak Ruj kapağı üzerine uzmanlaşmış.
Kanatlı'da ayakkabı boyası kutularının parçaları birleştirilirken,
Nişanca bölgesinde ise ayakkabıların elle dikilmesi gereken bölümleri hazırlanıyor,
Açıkel santranç takımı hazırlıyor,
Defterdar marka basıyor,
Esenler'de kağıt alışveriş çantaları katlanıyor, mandal monte ediliyor, kalem içi dolduruluyor, tekstil eşyalarının iplikleri temizleniyor,
Bağcılar Kirazlı bölgesinde kot pantolonların ve tişörtlerin üretimden kalan iplikleri temizleniyor, kalemlerin iç bölümü dolduruluyor,
Sancaktepe'de kazakların fazla iplikleri temizleniyor,
Zeytinburnu Merkezefendi Cami civarında mandallar monte edilirken, biraz daha iç bölümlerinde kağıt alışveriş çantaları katlanıyor,
Unkapanı kalem içi dolduruluyor, örme kemerler hazırlanıyor,
Esenler'de tekstil ürünlerinin ipleri temizleniyor,
Boncuk işleme İstanbul'un her yanına dağılmış durumda,
Balat'ta kapısının önünde gelinlik üzerine boncuk işleyenden tutun,
Mevlana Kapı'da televizyon programlarında kullanılacak kıyafetleri işleyene kadar geniş bir yelpaze var boncuk piyasasında,
Sancaktepe Yenidoğan'da boncuk işleme,

Bir de burayı okuyun;

www.evlerefason.blogcu.com dan evlere fason iş veren yerlere ulaşabilirsiniz.

www.evlere.blogcu.com dan evlere iş veren yerlere ulaşabilirsiniz.

www.evlereboncuk.blogcu.com dan evlere boncuk işi veren yerlere ulaşabilirsiniz.

www.evlere.blogspot.com dan evlere iş veren yerlere ulaşabilirsiniz.

www.evlereboncuk.blogspot.com dan evlere boncuk işi veren yerlere ulaşabilirsiniz.

www.evleredantel.blogspot.com dan evlere dantel işi veren yerlere ulaşabilirsiniz.

www.evleredikis.blogspot.com dan evlere dikiş işi veren yerlere ulaşabilirsiniz.

www.evlerefason.blogspot.com dan evlere fason iş veren yerlere ulaşabilirsiniz.

www.evlerekurdele.blogspot.com dan evlere verilen kurdela işlerine ulaşabilirsiniz.

www.evdenikahsekeri.blogspot.com dan evlere verilen nikah şekeri ilanlarına ulaşabilirsiniz.

www.gelinelcicegi.blogspot.com dan evlere verilen gelin el çiçeği ilanlarına ulaşabilirsiniz.

www.istanbuldaevlere.blogspot.com dan istanbul'da evlere verilen iş ilanlarına ulaşabilirsiniz.

www.mandalmontaji.blogspot.com dan evlere verilen mandal montaj işlerine ulaşabilirsiniz.

www.evdemanti.blogspot.com dan evlere mantı kapama işi veren yerlere ulaşabilirsiniz.

www.tigpatik.blogspot.com dan evlere patik işi veren yerlere ulaşabilirsiniz.

www.eveorgu.blogspot.com dan evlere örgü işi veren yerlere ulaşabilirsiniz.

www.evlereek.blogspot.com dan evlere verilen ek işlere ulaşabilirsiniz

●

2011-10-01T19:56:00.001+03:00

"Bir kadının en güzel yeri neresidir bilir misin?
- Henüz kırılmamışsa, kalbi.."

- City Of Angels ..

2011-09-04T14:42:00.001+03:00

Bilmem ki karşılaşsak bile,
Hatırlayabilir miyiz birbirimizi yeniden?
-İkimiz de artık bir başkasıyken..

Murathan Mungan

2011-09-02T17:05:00.001+03:00

Çocuk gibiyim şimdi,
Aklımda anne nasihatları..
İyi arkadaşlar ediniyorum kendime.
Ağlamak yok..
Düşünce kalkıp siliyorum dizlerimi, geçiyor.
Bakmıyorum kimsenin gözlerine iri iri..
Konuşmuyorum ağzım doluyken
Kimseyle konuşamıyorum sevgili.

Çünkü ağzımda hep sana söylemek istediğim bir şey,
Bir de giderken sende bıraktığım,
dizleri kanayan koca bir çocuk var -

*İncir Reçeli ..

2011-08-31T13:05:00.001+03:00

Modern aşk istemem, üzüntüden başka ne ki ? İlkel aşk isterim, aşkın en ilk'el halini..
[Elif Şafak]

2011-08-30T19:40:00.000+03:00

‎"Bir gelmemiş an için de feryat etme , geçmiş gelecek masal bunlar hep,
Eğlenmene bak ömrünü berbat etme.
Niceleri geldi, neler istediler, Sonunda dünyayı bırakıp gittiler...
Sen hiç gitmeyecek gibisin değil mi? O gidenler de hep senin gibiydiler.
Dünyada ne var, kendine dert eyleyecek, bir gün gelecek ki can bedenden gidecek,
Zümrüt çayır üstünde, sefa sür iki gün.
Zira senin üstünde de otlar bitecek ."

Ömer Hayyam

●

2011-08-30T18:54:00.002+03:00

‎-Bazı aşklar bitmesi için yaşanır,
-Bazı doğum günleri kötü geçer,
-Bazı romeolar julietleri iplemez..

Boşver..
Aşktan kim ölmüş ki.

İskender Över

●

2011-08-11T13:19:00.002+03:00

Şimdi orada olmak vardı
Hani çocukluk yıllarımda...

Yaz geceleri gittiğimiz lunapark ta
Gazoz şişelerinin yuvarlanışı
Kamışlardan kolye yapmak
Salıncak kavgaları
Sonra koşuşturmalardan yorulmalar
Eve kadar yürümemek için uyumuş numaraları
Elma şekeri için göz yaşı dökmek vardı yine...
Tokamı kırdığı için küsmeler arkadaşıma
Fazladan bir çikolata için hesaplar ..........

●

2011-08-06T18:43:00.003+03:00

biri beyaz biri kara iki kedi...birbirlerinin omzuna kollarını dolamışçasına birbirlerine şefkatle sarılarak,birbirlerine dayanarak yola çıkmışlar.gölgeler akşamüstünü söylüyor.yorgun bir günün sonunda eve dönüyorlarmış gibi.yüzlerini görmüyoruz ama eminim mırıl mırıl konuşuyorlardır. belli sınanmış, denenmiş bir dostluk bu, uzun yolları da göze alabilen bir dostluk.

ya biz, binde bir karşımıza çıkan dostluk, arkadaşlık, sevgililik fırsatlarını ne yapıyoruz?akşam üstünün bir saatinde yorgun gövdemizi yaslayıp mırıl mırıl konuşabileceğimiz,omzumuza dolanan bir kolun, başımızı yaslayabileceğimiz bir omzun,belimizi kavrayan bir elin, uzun yollara dayanıklı ayakların sahibi karşımıza çıktığında tanıyabiliyor muyuz onu,değerini biliyor, biricikliğini,benzersizliğini anlayabiliyor muyuz? ...

yoksa hayatı sonsuz, fırsatları sayısız sanıp kendimizi hep ilerde bir gün karşılaşacağımızı sandığımız bir başkasına,bir yenisine ertelerken hayat yanımızdan geçip gidiyor mu? karşımıza erken çıkmış insanları yolumuzun dışına sürüklerken bir gün geri dönüp onu deliler gibi arayacağımızı hiç hesaba katıyor muyuz?hayat her zaman cömert davranmaz bize, tersine çoğu kez zalimdir,her zaman aynı fırsatları sunmaz, toyluk zamanlarını ödetir. hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların, eskitmeden yıprattığımız dostlukların savurganca harcadığımız aşkların hazin hatırasıyla yapayalnız kalırız bir gün...
bir akşamüstü yanımızda kimse olmaz,
ya da olanlar olması gerekenler değildir.
yıldızların bizim için parladığını göremeyen gözlerimiz,
gün gelir kayan yıldızların gömüldüğü maziye kilitlenir...

kedilerin özel bir anını yakalamak gibidir
kendi hayatımızdaki olağanüstü anları ve olağanüstü kişileri yakalamak.
bazılarının gelecekte sandıkları `bir gün` geçmişte kalmıştır oysa;
hani şu karşıdan karşıya geçerken, trafik ışıklarında rastladığınız,
omzunun üzerinden şöyle bir baktığınız sonra da boşverip
`nasıl olsa ilerde bir gün tekrar karşıma çıkar.` dediğinizdir.
oysa tam da o gün bu zalim şehri terk etmiştir o,
boş yere bu sokaklarda aranırsınız...

Murathan Mungan

●

2011-08-06T18:34:00.001+03:00

"kadınlar ağlamak için bir erkeğin omuzuna ihtiyaç duyarlar. ama başı dolu kadınlar, erkeğin omuzuna ağır gelir. erkekler kadında kontrol edilebilir zeka, kontrol edilebilir başarı, kontrol edilebilir yetenek ister. yani kadının sahip oldukları, erkeğin kontrolüne girmeye başladığında ilişki biter"

demiş Murathan Mungan... ve ne kadar da haklıymış meğer..

Kötülere Bi'şey Olmaz

2011-08-04T13:28:00.000+03:00

Mutluluk için Yirmi Bir Öneri

2011-08-02T23:45:00.002+03:00

1. Doğru kişiyle evlen. Sadece bu karar mutluluğunun ya da mutsuzluğunun yüzde ellisini belirler.
2. Zamanını ve yeteneklerini değerlendireceğin zevk aldığın bir işte çalış.
3. İnsanlara beklediklerinden fazlasını ver ve bunu güler yüzle yap.
4. Tanıdığın en pozitif ve enerjik kişi sen ol.
5. Kendine ve başkalarına karşı affedici ol.
6. Cömert ol.
7. Şükranla dolu bir yüreğin olsun.
8. Karar al ve uygula. Karar al ve uygula. Karar al ve uygula.
9. Sınırlı bir maaşın olsa bile, bir kısmını tasarruf etmek konusunda disiplinli ol.
10. Herkese kendine davranılmasını istediğin gibi davran.
11. Kendini sürekli olarak geliştirmeye ada.
12. Kendini kaliteye ada.
13. Mutluluğun, sahip olduklarından, güç ya da prestijden değil, sevdiğin ve saygı duyduğun insanlarla ilişkilerinden kaynaklandığını anla.
14. Vefalı ol.
15. Dürüst ol.
16. İnisiyatifli ol.
17. Bazen yanlış yapabileceğini kabul ederek kararlı ol.
18. Başkalarını suçlamaktan vazgeç. Hayatının her alanında sorumluluk al.
19. Cesur ol ve risk al. Hayatına dönüp baktığında, yaptığın şeylerden değil, yapmadığın şeylerden daha fazla pişmanlık duyacağını hatırla.
20. Sevdiklerinle ilgilen ve onlara iyi davran.
21. Kendinle gurur duymayacağın şeyleri yapmamayı seç.
Jackson Brown’dan alıntı yaptığım bu önerilerin her biri altın değerinde. Sevgiyle hoşça olun.

2011-07-30T20:43:00.001+03:00

En büyük acı,
Başkalarıyla paylaşmaya cesaret edemediğin acıdır.

*C. Bukowski

YAŞAMAK ONLARIN DA HAKKI!!

2011-07-28T14:34:00.002+03:00

Hayvan Hakları Evrensel Beyannamesi

Yaşamın tek olduğunu, yaşayan bütün canlıların ortak bir kökeni olduğunu ve türlerin evrimi yönünde farklılaştığını, yaşayan bütün canlıların doğal haklara sahip olduğunu ve sinir sistemi olan her hayvanın kendine özgü hakları bulunduğunu, bu doğal hakların küçümsenmesi ve hatta kolayca göz ardı edilmesinin doğa üzerinde ciddi zararlar doğuracağını ve insanoğlunun hayvanlara karşı suç işlemesine sebebiyet vereceğini, türlerin birlikte olmasının diğer hayvan türlerinin yaşama hakkının insanoğlu tarafından tanınmasını ifade edeceğini, insanoğlu tarafından hayvanlara saygı gösterilmesinin bir insanın bir diğerine gösterdiği saygıdan ayrı tutulamayacağını dikkate alarak, ilan edilir ki;

Madde 1
Bütün hayvanlar biyolojik denge kavramı içerisinde varolmak bakımından eşit haklara sahiptir.

Madde 2
Bütün hayvanlar saygı gösterilme hakkına sahiptir.

Madde 3
1. Hayvanlara kötü muamele edilemez veya zalimane davranışlarda bulunulamaz.
2. Eğer bir hayvanın öldürülmesi gerekiyorsa, bu bir anda, acısız ve korku yaratmaksızın yapılmalıdır.
3. Ölü bir hayvana saygıyla davranılmalıdır.

Madde 4
1. Vahşi hayvanlar yaşama hakkına ve kendi doğal çevrelerinde özgürce üreme hakkına sahiptirler.
2. Vahşi hayvanların özgürlüğünden uzun süreli alı konulması, avlanma ve balık tutma geçmiş zamana ait olup hangi sebeple olursa olsun vahşi hayvanların bu şekilde kullanımı hayati olmayıp, akis davranışlar bu temel hakka karşıdır.

Madde 5
1. Bir insanın desteğine ihtiyaç duyan her hayvan uygun beslenme ve bakımı görme hakkına sahiptir.
2. Hiçbir koşul atında terk edilemez veya adil olmayan bir şekilde öldürülemezler.
3. Her tür soy üretme ve hayvan kullanımında soyun fizyolojisine ve kendi türüne özel davranışlarına saygı gösterilmesi zorunludur.
4. Hayvanları içeren sergiler, gösteriler ve filmler hayvanların onuruna saygı göstermek zorunda olup hiçbir şekilde şiddet içeremezler.

Madde 6
1. Hayvanlar üzerine yapılan fiziksel ya da psikolojik acı çekmeye sebep olan deneyler hayvanların haklarının ihlalidir.
2. Soyu tükenen hayvanların ya da yok edilen bir hayvanın yerine yenisinin ikame edilmesi yöntemleri geliştirilmeli ve sistemli olarak devam ettirilmelidir.

Madde 7
Gereği olmayacak şekilde bir hayvanın öldürülmesini içeren her kanun ya da buna yol açan her karar yaşama karşı işlenmiş suç kapsamındadır.

Madde 8
1. Vahşi bir hayvan soyunun hayata kalma onurunu hiçe sayan her yasa ve böylesi bir harekete sebep olan her karar soykırıma eşdeğer olup soya kaşı işlenmiş suçtur.
2. Vahşi hayvanların katledilmesi ve üreme yumurtalarının kirletilmesi, yok edilmesi soykırım cürümüdür.

Madde 9
1. Hayvanların kendilerine özgü yasal statüleri ve hakları hukuk tarafından tanınmak zorundadır.
2. Hayvanların güvenliğinin koruma altına alınması hususu Devlet örgütleri düzeyinde temsil edilmelidir.

Madde 10
Eğitimden ve okullaşmadan sorumlu merciler, vatandaşlarına çocukluktan itibaren hayvanları anlamayı ve saygı göstermeyi öğrenmeleri için olanak sağlamak zorundadır.

Hayvan Hakları Evrensel Beyannamesi 15 Ekim 1978 tarihinde Paris’teki UNESCO Merkezi’nde törenle ilan edilmiştir. Bu metin, 1989 yılında Hayvan Hakları Birliği tarafından tekrar düzenlenerek 1990 yılında UNESCO Genel Direktörü'ne sunulmuş ve aynı yıl halka açıklanmıştır.

Herkes Bilsin İstedim..

2011-07-27T09:58:00.001+03:00

2011-07-25T16:57:00.001+03:00

Hani insan bazen ne ileri, ne geri tek bir adım atamaz ya..
Birini yanında tutmayı bilmez ama onun yokluğunu da istemez.
Kaybetmeyi göze alamaz ama kazanmak için mücadele etmez.
'Bağlanmaya cesaret edemez ama ondan tamamen kopmayı da beceremez'.
Ne sevilmekten vazgeçer, ne sevmeyi bilir.
Hani çok sonra zaman geçer savrulurlar ya,
O zaman dökülür dudaklardan, itiraf edercesine;

“Ne gözümü alabildim, ne göze alabildim.."

can dündar.

2011-07-23T10:09:00.000+03:00

●

2011-07-23T10:06:00.002+03:00

Dünyanın en yakışıklı,

zengin, başarılı adamı da olsan;

bir kadın seni çocuklarının babası olarak hayal edemiyorsa;

sıfırsın...

●

2011-07-22T12:14:00.001+03:00

"Anladım ki; senin sevdiğine değil, seni sevene değer vereceksin.."

[J. Christophe]

Can Babadan..

2011-07-20T12:40:00.001+03:00

Ne hesabını veremeyeceğim bir günüm oldu
ne de vicdanımı lekeleyen bir geçmişim...
Ne hissettiysem onu söyledim , onu yaşadım...
Yaşadığım bir tek andan bile pişmanlık duymadım...
Asla keşkelerim olmadı...

Hiçbir zaman kendimle vicdan mahkemesi yapmak zorunda kalmadım..
Karşıma bazen gerçek yüzler , bazen sahteler çıktı ama olsun ...
ben yine sadece hislerimle yaşadım..
"Ve asla sevmediğim birine 'seni seviyorum' demedim" .
ya da asla birini severken karşılığını beklemedim...
Dostluğuma değer biçmedim , sevgime ise hiçbir zaman sınır çizmedim...
Sevdiysem sonuna kadar gittim,bitirdiysem öldürse de hasreti geriye dönmedim...

Bazen çok kırıldım , bazen belki de kırdım...
Ama hata insana mahsustur dedim..
Affettim , af diledim..

Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yinede affettim..
Onlar belki beni saflıkla yargıladılar.
Belki de içten içe sinsice güldüler...
Ama asıl unuttukları şuydu...
Ben aldanmadım...
Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu anlayamadılar...

Bir insan kaybının ne olduğu bilemedikleri için...
Kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline geldiği için..
Oysa ben hiç insan kaybetmedim...
Sadece zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bildim o kadar..

Can YÜCEL

●

2011-07-20T12:05:00.002+03:00

Nasıl bittiyse bundan öncekiler, bu da biter.
Bite bite, sonunda ben de biterim!
Olur biter..

Aziz Nesin

Birinin kadını olmak…

2011-07-19T13:58:00.002+03:00

Başka hiç kimse tarafından dokunulmamak, konuşulmamak, bakılmamak hatta !
Biraz korunmak, biraz şımarmak…
Birkaç çeşit yemek yapmak, İstiklal Caddesinde sıkı sıkı elini tutmak, belki film izlemek ama mutlaka çekirdek çitlemek, bi yerlerde çay içmek, pazar kahvaltısı yapmak uzun uzun, sahilde yürüyüş yapmak gibi küçük ama zor heveslerim var!

Neden mi?
Herkesin eli tutulmaz,
Herkesle film seyredilmez,
Herkesle çekirdek çitlenmez,
Herkesin kadını olunmaz da o yüzden!
İçinden gelmeli….
Hücrelerine kadar hissetmeli, dna’larına kadar bilmeli insan!
Düşünerek emin olunmaz, bir anda ya olunur ya olunmaz.

Bir de şu yakın geçmiş duvarları olamasa, kafa da hiç karışmaz ya, olsun! Oysa bazen tek bir söze ya da bir bakışa yıkılır bütün duvarlar….
Kek yapmayı da öğrenmek lazım aslında bi ara!
Sabahları uyandığımda “günaydın sevgilim” mesajlarını görmek istiyorum telefonumda. Gün içinde özlediğim birisi olsun istiyorum. Özlemek istiyorum birini. Çok özlersem dayanamayıp gidip sarılmak istiyorum. Dayanamamak istiyorum!
Çalışırken, düşünmek istiyorum onu! Aklımda olduğu için gülümsemek istiyorum ara ara … Gülümsediğim için daha çok çalışmak….
Birini sevmek istiyorum; hiç kimseyi sevmediğim gibi, biri sevsin istiyorum beni, hiç sevilmediğim gibi….
Biri o kadar çok sevsin ki beni, hatalarımı da sevsin istiyorum!
O kadar çok sevsin ki; hata yapmaktan ödüm kopsun!
Kıskansın istiyorum biri beni! Sorsun istiyorum “neredesin” diye, “Hımm kim aradı bakayım” diye! Ben sormam ama, korkmasın. O sorsun!

Biliyo musun ne oldu? ile başlayan heyecanlı cümlelerin sonuna kadar tahammül etsin istiyorum biri bana. Mutlaka ipe sapa gelmez bir şey olmuştur ama dinlesin sonuna kadar. Ya bi yavru kedi macerası yada işte ona benzer bir şeyler olmuştur. Ben her seferinde sanki bahçeyi kazmışım da hazine bulmuşum gibi heyecanla ve öneminin üzerine basa basa anlatırım ya, dinlesin işte. “Ya, evet, çok mühim bir şeyler olmuş” falan desin bi de sonunda….

Şimdi ben istesem İstiklal caddesinde birinin elini tutup gezemem mi?
İstesem benimle çekirdek çitleyip aynı anda film setretmeyi başarabilecek birini bulamam mı bi arasam?
Şimdi ben yalnız olmak istemesem, yalnız olur ve bunları da yazıyor olur muydum?

Hiç sanmam!
Birinin elini tutmakla, birinin elini, sıkı sıkı tutmak arasında çok fark var!
Ya tutarsın ya da tutmazsın ya da, tutmuş gibi yaparsın işte.
Ben yapmam!
Bunu zaten bilirsin.
Kimin elini tutacağını yani.
Deneyerek bulamazsın.
Sadece bilirsin.
Bilmek!
Açıklaması yok.

Ve ben elini sıkı tutmayacağımı bildiğim hiç kimseyle İstiklal caddesine gitmeyeceğim!

Heyecanla ve özene bezene olmadıktan sonra kimseye yemek yapmayacağım!

Repliklerin bir anlamı yoksa, kimseyle film seyretmeyeceğim.

Zaten çekirdeği unutsun bile, asla olmaz!

Birinin kadını olmak istiyor canım; biraz konuşmak, biraz şımarmak…

Çekirdek mutlaka olsun!

●

2011-07-16T22:37:00.002+03:00

Büyük İskender bir korsanı esir alır.

İskender korsana

"Hangi cesaretle denizlerde saldırganlık yapabildin?"

diye sorar.

Korsan

"Sen hangi cesaretle tüm dünyaya saldırabildin?"

diye cevaplar. Ve konuşmasını şöyle sürdürür:

"Ben sadece çok küçük bir gemiye sahip olduğum için korsan

diye adlandırılıyorum, sense aynı şey çok büyük bir

donanmayla yaptığın için imparator olarak

adlandırılıyorsun...''

Noam CHOMSKY ( Korsanlar ve İmparatorlar )

●

2011-07-16T22:28:00.002+03:00

İnsan kaçarken başkasının, dururken kendi kanında boğulur.
İnsanın kendisine biçtiği cezadan daha acı olanı yoktur.

Hakan Günday

bugün...

2011-07-14T14:08:00.000+03:00

Seveceksen öylece ...

2011-07-13T12:43:00.001+03:00

Günün birinde yolu bir dergaha düşen kendi halinde bir adam, dergahta, bir Mevlevi ile bir Bektaşi''nin sohbet ettiklerini görünce yanlarına yaklaşır. Kendini tanıtır ve dergahı merak ettiğini, nasıl zikir edildiğini izlemek için geldiğini söyler.

Erenler başlar adama çeşitli nasihatlerde bulunmaya, herbiri kendi yolunu mümkün olan en tatlı dille anlatmaya çalışır.
Adam bir yandan onları dinlerken, bir yandan da gözleri onların giysilerine takılır.

Mevlevi'nin giydigi kıyafette kollar o kadar geniş ve uzundur ki hem içine üç kişinin birden kolu sığabilir, hem de uzun oldugu icin yalnızca kolları değil, elleri de
kapatmaktadır.

Bektaşi'nin kıyafetinde ise tam tersi bir durum vardır. Elbisenin kolu daracıktır, neredeyse tene yapışmıştır; üstelik kısa olduğu için, eller ta bileklere kadar açıktır.

Bu duruma hayret eden adam, sebebini öğrenmek ister. Büyük merakla, önce Mevlevi'ye sorar:
"Pirim, kıyafetinizin kolları neden o kadar geniş ve uzun? Bunun özel bir sebebi var mı?"

Mevlevi hiç beklemediği bu soru karşısında oldukça şaşırır. İki kolunu da biraz yukarıya kaldırır, sonra ellerini birleştirerek kollarını daire şekline getirir ve söyle der:
"Evet, özel bir sebebi vardır. Çünkü biz insanların günahlarını, ayıplarını, kusurlarını örteriz. Başkaları görmesin diye üzerini kapatırız."

Yanıttan oldukça hoşnut olan adam aynı merakla bu kez Bektaşi''ye döner: "Peki ya siz, pirim? Sizin kıyafetinizin kolları neden bu kadar dar ve kısa? Siz insanlarin günahları ve ayıplarını örtmez misiniz?"

Bektaşsi kendi kollarına bakar, birkaç saniyelik bir dalgınlıktan sonra gülümser ve adama bakarak şöyle der:
"Biz mi? Bizim geniş kıyafetlere ihtiyacımız yoktur. Çünkü biz insanlarin günahlarını ve kusurlarını görmeyiz."

Özetle..;

Seveceksen öylece sev. Ne kusursuz insan ara, ne de insanda kusur.

Birincisini zaten bulamazsın, ikincisinde ise, bulduğun her kusur, ögrendiğin her ayıp sahibini değil, seni çirkinleştirir.

Her ikisi de seni mutsuz eder.

Birincisini bulamadığın için, ikincisini ise bulduğun için mutsuz olursun.

.
.
.

●

2011-07-12T16:46:00.005+03:00

İyi günlerimde çok eller uzanır ellerime,
Resmimi, suratımı baş köşeye asarlar...
Fakat demir kapıların her kapanışında üzerime,
Ardında taş duvarların her kaldığım zaman,
Ne arayan beni, ne soran...

Eeeehh, daha iyi be, bunun böyle olduğu...
Minnetim ve borçluluğum yalnız sana kalsın.
İyi günlerimde benim unuttuğum insan eli
Nasılsın?...

Nazım Hikmet Ran

Mor Harflerle Yazılmış Bir Yazı (Firarperest) / Elif ŞAFAK

2011-07-12T11:50:00.003+03:00

“… Otobüsteki adam duvarda bir yazı gördü. Öyle bir yazı ki çıkmadı aklından. Aynı gün uğradığı bankada sıra numarası için makineden bir kağıt aldı. Duvarda gördüğü yazıyı oraya yazdı. Banka sırası kendisine gelince bu kağıt parçasını minik kutunun içine bıraktı. Bir sonraki banka müşterisi yaşlı bir adamdı, emekli öğretmen Muzaffer Bey. Tesadüfen aynı vezneye gelince yazıyı buldu, bir kağıda not etti. O gün bir üniversitenin yakınlarında işi vardı. Meyve satan satıcının yanından geçerken dayanamadı, yazıyı ona verdi. On dakika sonra oradan geçen üniversite öğrencisi genç kız yazıyı gördü, sevdi. Yirmi liranın üstüne yazdı. Aynı gün marketten alışveriş yapınca o yirmi lirayı kullandı. Para gün içinde elden ele dolaştı ve nihayetinde bir taksi şoförüne ulaştı. Taksici baktı yazıya, sevdi. Gece arabasına binen hayat kadınına verdi.

Köfteci kendisine uzatılan parayı aldı. Üzerindeki yazıya bakakaldı. Yüreğinin bir yeri ışıldadı. Bir hayır yapmak istedi, tanımadığı bir cana yardım etmek, güzelliğe vesile olmak… Yazıyı kağıda geçirip kamyonetinin duvarına astı. Orada köfte ekmek yiyen bütün müşteriler gördüler ve başka başka yerlere yazdılar. Bir fısıltı gibi yayıldı yazı. Rüzgar gibi yayıldı... “

EDEP YA HU EDEP, BUGÜN BİR İYİLİK YAP !!!

..

William Shakespeare - ‎66.SONE

2011-07-12T11:03:00.001+03:00

vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni
değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez
değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini
değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz
değil mi ki ayaklar altında insan onuru
o kızoğlankız erdem dağlara kaldırılmış
ezilmiş, hor görülmüş el emeği, göz nuru
ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş
değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın
değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene
doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın
değil mi ki kötüler kadı olmuş yemen'e
vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama
seni yalnız komak var, o koyuyor adama

●

2011-07-11T14:37:00.002+03:00

.
Kimseyi değiştiremezsin hayatta.
Ve kimse için de değişmemelisin.
Kimliğini kaybettiğin an yaşamını çöpe attın demektir.
İstemediğin sürece hiçbir şey için ödün vermeyeceksin.
Çünkü gün gelir verecek hiçbir şeyin kalmaz .
Her şeyi sen istediğin için yapacaksınbaşkası senden istediği için değil.
Ve sensen olarak kaldığın sürece senin yanında olanlar da mutlu olacaktır.
Bırak hayatına eşlik etmek isteyenler gelsin seninle.
Yolun bitimine kadar gelmeleri şart değil.
Herkesin gidebileceği bir yol vardır.
Sen yeter ki yanında yer almayı bil.
Ne sen kimse için mecburi istikametsinne de bir başkası senin için...
Seninle gelmek isteyenleri yanına al.
Belki beraber daha çok şey katabilirsiniz bu hayata.
Yanındaki seni mutlu ettiği sürece kalsın hayatındazorlama kendini.
Hayat rahat ve anlayışlı insanlarla
Ve hayat hak ettiği gibi yaşandığında güzel...

"Ve unutma;aynı dili konuşanlar değil aynı duyguyu paylaşanlar anlaşabilir..."

Charles Bukowski .

●

2011-07-11T14:34:00.002+03:00

“Alçalan insanların yükselen değerlerinden uzak duruyorum.”

Murathan Mungan

●

2011-07-11T14:26:00.002+03:00

Konuştuk, sustuk;
bağırdık, sustuk;
ağladık, sustuk;
düşündük
sustuk....

●

2011-07-11T12:35:00.003+03:00

Kimsenin kollarında ölmek falan istemiyorum,
Annemin ayaklarının dibine gömün beni, o yeter.

Edip Cansever

gitme vakti geldi mi ki?..

2011-07-10T23:37:00.000+03:00

●

2011-07-09T10:36:00.002+03:00

Ağzıyla kuş tutsa da sevemediğim insanlar var benim! Bir de canıma okusa bile sevmekten vazgeçemediklerim...

İlhan Berk

●

2011-07-09T10:35:00.001+03:00

Hiç bir çiçekçi dükkanının demir kepenkleri olmaz
Çünkü kimse aklına getirmez çiçek çalmayı...

B. Vian

Periler Ölürken Özür Diler

2011-07-01T15:11:00.001+03:00

Aşk, bir tedbirsizlikse eğer, perilerin ölmesi hayata değer. Periler hiç konuşmadan nasıl eşlik ettilerse bir ömür boyu insanlara, nesnelere, olup bitene, ölürkenki haylazlıkları yalnızca bir özrün tüm yanlışları toza buza dönüştürmesiyle sona erer. Perilerin öldükleri, öldürüldükleri ülkelerde farklı olduklarını düşünen birileri varsa, onlar cesetleri yerde değil, gökte arar. Güzel ölen, samimi ölen göğe gömülür çünkü.

●

2011-06-29T23:14:00.003+03:00

Gecenin Yarısı Kitabın Orta Yerinden Başlamak Gibiydi
Seninle Birlikte Olmak.
Başını Anlamadan Sona Yaklaşmak,
Sonunu Okuyamadan Uyuya Kalmak ve Uyandığında
Kaldığın Sayfayı Karıştırmak.
İşte Böyle Bişeydi Seni Sevmek
' Yarım Yamalak '

Can Yücel

2011-06-29T22:15:00.002+03:00

Kolay mıdır bir anda her şeyden vazgeçip gitmek.
Yoksa herşeye rağmen gitmekten vazgeçip sevmek mi gerek ?

Özdemir Asaf

ahh ah..kapıldım gidiyorum bahtımın rüzgarına..

2011-06-29T22:08:00.004+03:00

2011-06-29T15:47:00.003+03:00

Ateş, bir kez yanmaya baslayınca, senin denetiminden çıkar gibi olur ama, unutmamalısın ki, kendi haline bırakılan ateş, gerçi koşullar uygunsa, harlar, ama, kısa zamanda, yakabileceklerini yakarak tükenme sürecine girer; ateşin ilk niteliği yayılmaksa, son niteliği de, tükenmektir...Bu yüzden, ateşini 'beslemen' gerekir; tam zamanında, tam yerinde, yeni yakacak odunlar koyman, belirli bir yanı tükenmeye yüz tutmuş odunları birbirine göre çevirmen, yanamayarak tütmeye baslamış odunları yanabilecekleri bir konuma getirmen- bir sürü düzenleme, bir sürü ayarlama... Ateşini kendi haline bırakamazsın, bırakırsan, tükenip söner...
Ateşinden sorumlusun.

Oruç Aruoba

●

2011-06-27T17:42:00.001+03:00

hani insanın böyle bi içi burkulur hevesi kaçar ya işte öyle..

Bence Simdi Sen de Herkes Gibisin

2011-06-27T16:12:00.000+03:00

Gözlerim gözünde aşkı seçmiyor
Onlardan kalbime sevda geçmiyor
Ben yordum ruhumu biraz da sen yor
Çünkü bence şimdi herkes gibisin
Yolunu beklerken daha dün gece
Kaçıyorum bugün senden gizlice
Kalbime baktım da işte iyice
Anladım ki sen de herkes gibisin
Büsbütün unuttum seni eminim
Maziye karıştı şimdi yeminim
Kalbimde senin için yok bile kinim
Bence sen de şimdi herkes gibisin

Nazım Hikmet RAN

Olmadı olmadı...

2011-06-27T14:47:00.001+03:00

geç olmadan..

2011-06-27T13:57:00.005+03:00

Bugün otobüste bir dedeyle karşılaştım..

Gördüğüm manzara inanılmazdı..

O kadar heyecanlı ki..

Karizmam çizilecek diye sevgilisine aldığı gülü elinde tutamayıp oraya buraya sıkıştıran , saklayan gençlere taş çıkartacak cinsinden..

Öyle bir tutuyor ki gülleri..

Bir kerede aşağıda tuttuğunu görmedim hep göğüs hizasında ve bir o kadar gururlu..

İnceliyor bazen.. Sonra kokluyor...

Dayanamadım sordum * (:

-Eşinize mi ?

-Evet kızım..

Hayranlıkla bakıyorum..Sonra ardından aynı ses..

-Yıllar önce kaybettim...

Şimdi; zamanında yapamadığımı yapıyorum ..

bunlardan evime istiyorum...!

2011-06-27T12:50:00.001+03:00

2011-06-27T10:35:00.001+03:00

Panjurları açık kalmış eski evler gibiydik
Rüzgarda çarpan, başıboş ve ürkek.
Sen elimden tutunca,
Kayaları delip çıkardı bir çiçek.

Tuğrul TANYOL

2011-06-27T09:49:00.004+03:00

"seni sevda tanrısı yapan
şu aptal gönlüm, değil mi?
gözlerin kurdu gönlüme tuzak
gözlerinde suçlu, gönlümde
bir gökyüzü, masmavi deniz
sensiz kimsesiz
bir de ben
sensizken
biter bir gün
biter elbet
bitince ben ben olur muyum
insan her gün ölmüyor ki
öleceksem böyle olsun...!"

2011-06-26T16:45:00.001+03:00

"Birini adam gibi sevmek; aldanmayı, ağlamayı hatta yalnız kalmayı göze almak demektir.."

[Murathan Mungan]

2011-06-26T16:44:00.002+03:00

Kadın kapris yapıp alınganlaşıyorsa sorun yok: Bir çözüm aradığını gösterir bunlar. Bil ki asıl sorun, sustukları zaman başlar.

[Cengiz Atymatov]

2011-06-26T16:42:00.001+03:00

sen yaz saati uygulaması ben kış saati... ortak bir takvimimiz bile olmadı...seni bir saat ileri almışlar beni bir saat geri bu zamanlar yoksa bize düşman mı? Bilemem...